Eu nunca pensei que erguerse cada mañá fose tan doloroso. Eu nunca pensei que coidar de min mesma, fose primeira necesidade, porque a regra doía tanto que non podía vivir con normalidade.
Eu nunca pensei esperar tanto tempo para que o meu médico de familia fixese unha derivación a xinecoloxía para coñecer que era esa dor que me arrincaba as entrañas e que non era un parto, aínda que o parecese.
Eu nunca pensei que tras moitos meses – incluso anos – , e cada mes coa súa dor, coas súas medicacions e con moitas explicacions no traballo; o que máis desexaría sería o día da consulta de xinecoloxía.
Eu nunca pensei que escoitar a palabra endometriose fose un trabalinguas. Porque na consulta de xinecoloxía fálase moito. Pero deberíase escoitar máis ás persoas que nacemos con útero, porque non estamos tolas, nin esaxeramos.
Eu nunca pensei que escoitar a palabra querENDO fose unha man que axuda, que escoita doutra banda do teléfono, que me axuda a coñocer esta doenza e me fixo sentir menos soa.
Eu nunca pensei ter que explicarlle á miña parella que a dor non é normal nas relacións sexuais. El quedou para darme unha aperta forte, en silencio. Pero eu nunca pensei que o mozo da miña compañeira con endometriose marchase da súa vida cando chegou a enfermidade…
Eu nunca pensei que os concertos, as ceas coa miña xente ou as celebracions familiares tivesen que dicirse en pasado, porque a dor non me deixaba saír do meu fogar.
Nunca pensei que tería que xustificar diante dos meus compañeiros do traballo algo tan básico como a dor que sinto. Cada día que non vou traballar non é por falta de ganas nin por capricho: é porque o meu corpo doe e necesito unha baixa pola miña enfermidade, algo que forma parte da realidade de moitas persoas que ovulamos cada mes. E tampouco pensei ter que escoitar as súas risas e comentarios, que pouco ou nada me fan rir.
Eu nunca pensei que un café coas miñas compañeiras da asociación fose o antídoto para recuperar un pequeno sorriso de novo; para entender que xuntas loitamos máis fortes. Porque a endometriose non entende de lingua, nin de políticas, nin lugar de nacemento. Entende de tecido que medra onde non debe, facendo moito dano.
Eu nunca pensei que as redes movesen montañas, pero a mellor rede é a humana, a rede que se tece dende querENDO.
Porque as mulleres con endometriose pensamos que xuntas somos unha tribo loitadora. Porque queremos ser ben atendidas, informadas, escoitadas, ben diagnósticadas e tratadas farmacoloxíca e médicamente. Por nós e polas que veñen detrás.
Eu nunca pensei que, despois de 11 anos, quedase tanto por facer: investigar, atender e coidar ás mulleres que representamos dende querENDO. Porque as institucions públicas teñen que escoitar ás persoas dende a empatía e sen prexuízos.
Todo isto é a endometriose: o que se ve e o que non. O físico, o emocional, o laboral… e un periplo polas distintas consultas médicas que terían que poñerse de acordó: xinecoloxía, uroloxía, nutrición, psicoloxía, dixestivo… e mirar o noso embigo, non o seu.
Por todo isto pedimos alzar as mans para que as nosas reivindicacions sexan escoitadas e atendidas e, por fin, vexamos como mínimo, unha Unidade Multidisciplinar en Galicia.
Xuntas máis fortes, querENDO!
